وقتی یک انبار از چند نوع کالا، چند مالک و چند محل نگهداری استفاده می‌کند، شباهت ظاهری بسته‌ها می‌تواند باعث ثبت اشتباه شود. بارکد راهی برای کاهش ورود دستی داده است؛ اما دقت واقعی زمانی به دست می‌آید که کد درست تعریف شده و اسکن به یک رویداد مشخص در نرم‌افزار متصل باشد.
یک کد، چه چیزی را شناسایی می‌کند؟
بارکد ممکن است نوع کالا، بسته مشخص یا یک سریال یکتا را شناسایی کند. پیش از طراحی برچسب باید معلوم شود انبار قصد تشخیص «مدل کالا»، «کارتن حاوی چند واحد» یا «تک‌واحد مشخص» را دارد. اشتباه گرفتن این سطوح، شمارش و رهگیری را دشوار می‌کند.
بارکد کالای سازنده و بارکد داخلی
برخی کالاها بارکد کارخانه دارند و برخی بدون شناسه وارد انبار می‌شوند. در حالت دوم می‌توان در چارچوب سیاست کدگذاری، شناسه داخلی تولید کرد. نکته اصلی این است که یک شناسه نباید ناخواسته برای چند قلم متفاوت یا چند بسته یکتای غیرقابل‌جایگزینی تکرار شود.
بارکد جایگزین تأیید عملیات نیست
در دریافت کالا، باید مقدار واقعی ثبت و با سند ورودی تطبیق داده شود. هنگام جانمایی، رابطه کالا و محل فیزیکی مشخص است. در برداشت سفارش، سیستم باید بررسی کند که قلم اسکن‌شده متعلق به سفارش و موجودی مجاز همان انبار باشد. تنها در این صورت بارکد واقعاً کنترل خطا ایجاد می‌کند.
- در ثبت ورود، اسکن باید به سند، مالک و مقدار دریافتی متصل شود.
- در جابه‌جایی، اسکن مبدأ و مقصد مانع ثبت محل اشتباه می‌شود.
- در برداشت، اسکن باید با قلم سفارش، تعداد و وضعیت رزرو مطابقت داشته باشد.
- برای کالای سریالی، سیاست یکتایی باید در پایگاه داده و سمت سرور اعمال شود.
اگر اتصال بارکدخوان قطع شود چه کنیم؟
فرایند باید امکان ثبت کنترل‌شده خطا، توقف مرحله و ادامه پس از رفع مشکل را داشته باشد. واردکردن آزادانه کد بدون ثبت علت، خطای فیزیکی را پنهان می‌کند. آزمودن برچسب، کیفیت چاپ و سازگاری اسکنر پیش از شروع شیفت از توقف عملیات جلوگیری می‌کند.
نتیجه
بارکد یک ابزار شناسایی است، نه یک سیستم انبارداری. نتیجه مطلوب زمانی حاصل می‌شود که سیاست کدگذاری، اسناد، نقش کاربران، محل نگهداری و کنترل موجودی کنار هم طراحی شده باشند.